Οι επιζώντες της Πηγάδας εκδικούνται;

 Πριν από 80 χρόνια που έγινε η σφαγή στην Πηγάδα του Μελιγαλά, σκοτώθηκαν πάρα πολλοί φασίστες και προδότες υπέρ των Γερμανών. Μπορει ανάμεσά τους να ήταν αθώοι όπως παιδιά αλλά μπαίνοντας στη λογική του πολέμου, αυτό ήταν απολύτως λογικό ώστε να μην μείνουν απόγονοι. Όμως, συγγενείς σκοτωμένων φασιστών και δοσιλόγων καθώς και άλλοι φασίστες επέζησαν (όπως και αναμφίβολα θα δημιουργήθηκαν καινούργιοι στην πορεία) και τώρα οι απόγονοί τους επιδιώκουν να κατακτήσουν καίριες θέσεις μέσα στην κοινωνία της Καλαμάτας και της Μεσσηνίας γενικότερα ώστε να εκδικηθούν για τα γεγονότα αυτά!

 

 

Αλλά πού να πάρετε εσείς οι ωχ αδερφιστές χαμπάρι.

 

Παράδειγμα: Πεθαίνει ο πατέρας κάποιας στο νοσοκομείο και αν και είναι εντελώς πεπεισμένη ότι έγινε ιατρικό λάθος, το οποίο συγκαλύφθηκε και ο πατέρας της αφέθηκε να πεθάνει, όταν πήγε να ζητήσει το φάκελο του ασθενούς από τη διοίκηση, συνάντησε αντίσταση. Και το άφησε εκεί. «Ωχ αδερφε, δεν κατοικώ πλέον εκεί αλλά βρίσκομαι για λόγους εργασίας σε κάποιο νησί. Οπότε πώς θα τρέξω τις διαδικασίες; Άλλωστε, δεν θα τον φέρει πίσω». 

Πατέρας σου ήταν μωρή! Το μεροκάματο μη σου λείψει;

Αυτή είναι η λογική που τρέφει τον φασισμό. Είστε άξιοι της μοίρας σας εσείς οι αλλοτριωμένοι.

Φάτε Πηγάδες λοιπόν!